«Страна и государство» (золотая коллекция), 2010 год

реж./Т. Абылкасымов, Ж. Акматалиев, Э. Ибраимов, Ч. Абубакиров Пять молодых режиссеров создали портрет нашей страны и эпохи без субъективистских установок, с любовью и состраданием, с просветленным открытием, что родина — это судьба. Фильм снимался в разных регионах Кыргызстана в 2009 году. Это документальный проект о современном состоянии кыргызского общества в целом и его отдельных гражданах в частности. Со времени распада СССР в Кыргызстане не было создано ни одного столь масштабного произведения, которое показало бы реальную жизнь наших людей в регионах, ибо, в отличие от бишкекчан, они живут в ситуации затянувшегося общественного кризиса. Теперь кажется, что такая ситуация стала постоянной и не грозит изменениями. Складывается впечатление, что фильм показывает только эту сторону нашей действительности. Но надежда есть - в минуту божественного преображения бедного уличного музыканта, когда он начинает исполнять музыку собственного сочинения. Его тонкие длинные пальцы, бережно прикасаясь к клавишам старого пианино, воспроизводят знакомую атмосферу тревоги, неминуемо надвигающейся бури на застывшее пространство безысходности. Музыкант изо всех сил старается сдержать натиск темных сил, словно видя, как его молодые соотечественники спешат к перевалочной базе на реке, чтобы быстрее перекрыть расстояние от Нарына до столичного базара. В то время как в северном Ак-Тюзе жизнь еле теплится, на юге, в Кызыл-Джаре 12, все кипит и суетится, хотя контингент совершенно не от мира сего — обитатели психиатрической больницы. Но снова мы возвращаемся в Бишкек, где граждане готовятся к любимому празднику Нооруз, связывая с его приходом надежды на лучшую жизнь. «Өлкө жана Мамлекет»/Тынчтык Абылкасымов, Жолдош Акматалиев, Чынгыз Абубакиров, Эрмек Ибраимов, Эрмек Исмаилов Беш жаш режиссерлор эч кандай субьективдүү кошумчалоосуз биздин өлкөнүн портретин тартууга бел байлашкан. Алар, Мекен – бул биздин тагдыр деген ураан менен өлкөнүн келечеги үчүн тынчсыздангандыктарын билдиришкен. Тасма 2009-жылы Кыргызстандын ар кайсы региондорунда тартылган. Бул даректүү долбоор учурдагы Кыргызстандык жарандардын кыймыл-аракеттеринен баштап, өлкөнүн саясий ал-ахывалына чейин кучагына алат. СССР тарагандан кийинки жылдар аралыгында бир дагы чыгарма аймактардагы элдер, алардын жашоо турмуштары жөнүндө, тактап айтканда, шаардыктардан айырмаланып, айылдыктар жакырчылык маселесине көбүрөөк туш болуп жаткандыктары тууралуу сүрөттөп жаза элек. Дал ушундай абал мындан ары дагы өзгөрбөстөн далайга чейин сакталып кала тургандыгы тууралуу айтылат. Таң калычтуусу, тасма биздин коомдогу чындыктын ушул тарабын сүрөөтөөгө арналган. Бирок үмүттүн шооласы үзүлбөйт. Бул үмүттүн шооласы бир жөнөкөй музыкант жигит көчөгө туруп алып, өзү жараткан ыргактарын ойной баштаганда анын жүзүндө улам жылмаюу пайда болушу менен берилген. Анын ичке ийкемдүү манжалары пианиного акырындап жакындаганда айланабызды үмүтүздүк ээлеп алгандай, «Ойгонолу»-деген тынчсыздануу добулбасы кагылып Нарындан баштап борбордогу базарды жаап алганга жете турган кара күчкө ээ өзүнүн жердештерин, ал күчтөрүн пайдалуу жакка жумшоолоруна жан дили менен чакырык жасап жаткандай. Ошол эле учурда, контингент бир эле болгонуна карабай, түндүктүн Ак-Түзүндө жашоо жаңы гана жанданып, жер жылый баштаса, ал эми түштүктүн Кызыл-Жарында баары аптаптуу ысык болуп жатат, бул жердеги жандуунун баардыгы психиатриялык оорукананын даарылануучулары. Ал эми, Бишкекке кайрылып келсек, алар келечектен дагы деле болсо үмүттөрүн үзбөй Ноорузду тосуп алууга камынып жатышат. “Country and State”/Tynchtyk Abylkasymov, Joldosh Akmataliev, Chingiz Abubakirov, Ermek Ibraimov, Ermek Ismailov Five young film directors created the portrait of our country and epoch without subjectivist putting, with love and compassion, with enlightened discovery that motherland is a destiny. The film had been shot in 2009 in different regions of Kyrgyzstan. This is a documentary project on contemporary condition of the Kyrgyz society in general and some citizens in particularly. Since disintegration of the USSR in Kyrgyzstan large-scale film has not been created on a real life of our people in regions for unlike the Bishkek citizens they live in a situation of prolonged public crisis. Now it seems that such situation became constant, and changes are not expected soon. There is an impression that a film show only this party of our validity. But there is a hope. A minute of divine transformation of the poor street musician when it starts to execute music of own composition. His thin long fingers, carefully touching keys of the old piano, reproduce familiar atmosphere of the alarm inevitably approaching storms into a fallen asleep space of a hopelessness. The musician makes all his best to constrain an impact of powers of darkness, as if seeing his young compatriots hasten to a storage terminal on the river faster to block distance from Naryn to market in a capital. While in northern Ak-Tjuze the life hardly glimmers, in the south to Kyzyl-Dzhare 12 everything boils and fusses, though a contingent at all is not from this world – inhabitants of psychiatric hospital. But again we come back to Bishkek, citizens prepare for a favorite holiday of Nooruz, associating with it all hopes of the best life.
Сообщения
Сообщения публикуемые на этой странице видны только участникам диалога
Для отправки сообщения автору видео вам необходимо
Последние видео